Niestety zgodnie z artykułem nie jestem nauczony sportu i zaczynają mnie boleć nogi. Czy powinienem sobie robić może z 1 dzien w tygodniu przerwe aby te nogi się zregenerowały? co byscie mi polecili?

Pozdrawiam, ja oczywiscie jem sniadane i wszystkie posiłki bo na cczo to nie robota. Nie bawie się w żadne liczenie kalorii gdyż z jednej strony mam dopiero 17 lat, dalej się rozwijam i napewno potrzebuje conieco. Mam 175 wzrostu 87 kg wagi

Dzięki wielkie. pozdro

Mam 35 lat i 175 wzrostu.
W maju 2009 moja waga zaczęła przekraczać 100kg.
(Przestój około 15 lat na naukę, pracę i ‘brak czasu sport’)
Kształt mojego ciała i komentarze bliskich wywołały we mnie chęć na zmianę stylu życia.

Postanowiłem, że zaczynam powrót do sportowego życia od urlopu w polskich Tatrach.
W czerwcu 2009 zacząłem jeździć co drugi dzień na 16km wycieczki w coraz większym tempie.
2 tygodnie przed urlopem zacząłem na tą trasę chodzić też pieszo co kilka dni zamiast na rowerze.
Od 6 do 17 lipca wyjechałem w Tatry do Zakopanego.
Z racji, że to początki, wybrałem sobie nie najdłuższe wyprawy z przerwami co 3 dni. Zawsze brałem 1 kij amortyzujący aby odciążać stawy przy schodzeniu.
Zaliczyłem Świnicę, Rysy i parę niższych gór w Tatrach.
Po Rysach stawy bolały strasznie ale po dniu przerwy doszły do siebie.
Po urlopie waga spadła mi do 95kg bez ograniczeń w żywieniu co uznałem za sukces.

Po urlopie postanowiłem nie przestawać jeździć na rowerze. Niestety nie przynosiło to już zauważalnego spadku wagi.
Zacząłem rozmawiać o swoich osiągnięciach i chęci treningów z kolegami.

W połowie sierpnia znalazł się pierwszy chętny, który twierdził, że lubi szybkie i dalekie wycieczki rowerowe.
Zaproponował, że razem zaczniemy jeździć na około 40 kilometrowe wycieczki 2 do 3 razy w tygodniu po pracy z kąpielą w jeziorach po drodze.
Na początku przeraziłem się troszkę takiego wydłużenia odległości ale, że z kimś raźniej, to zgodziłem się.
Jeździliśmy tak razem do połowy września aż zaczęło się robić za szybko ciemno i nasze wycieczki trzeba było skracać.
Początek września – pomiar wagi i kolejny sukces – 90kg

Z racji krótkich wieczorów i braku zauważalnego dalszego ubytku wagi postanowiłem włączyć nowy element.
Marszo-biegi na odcinku około 8km wokół jeziora raz do 2 razy w tygodniu a jazdę na rowerze zmniejszyć do jednej lub dwóch na tydzień.
Zacząłem też po takim wysiłku dołączać ćwiczenia na wysiłek mięśni brzucha.
Połowa listopada – marszo-biegi na około 6 km 4 do 5 razy na tydzień.
7 listopada – pierwszy marszo-bieg na 10 km z dużą przewagą biegu.
Zaczął mnie niestety boleć po nim staw nad udem ale dzień przerwy je zregenerował.
Pomiar wagi – 86kg !!!
10 listopada – pierwszy bieg na 6,5 km bez żadnej przerwy.
Zacząłem odczuwać ból w górnej części piszczeli tuż pod kolanem.
Mam nadzieję, że nie przegiąłem i przejdzie

Uff – ale się rozpisałem
Ten opis przekazuję dla Was – mam nadzieję, że zachęci wiele osób do takiej metody odchudzania.
Widać w nim jak przez kilka miesięcy przygotowywałem stawy i mięśnie do biegania.
Jak widać – można w 5 miesięcy schudnąć 14kg nie zmieniając wcale diety

NIE MOŻNA NIESTETY ZACZYNAĆ OD BIEGU BO TO MOŻE SPOWODOWAĆ POWAŻNE USZKODZENIA STAWÓW.

Co do wypowiedzi poprzedniczki o diecie 1000 kalorii:
moim zdaniem większej głupoty nie ma jak to stosować.
Organizm ludzki musi być odżywiany wystarczająco.
Ta dieta odchudza ale i wyczerpuje organizm.
Kończy się to efektem jojo lub popadaniem w anorektyzm.
Oprócz tłuszczu zanikają również mięśnie i w efekcie coraz trudniej wykonywać jakikolwiek ruch. Nie zapominajmy, że są też pozostałe narządy, które wymagają regeneracji.
Zdecydowanie nie polecam.

Zajrzałam na tą stronkę w wyniku poszukiwania informacji na temat bólu piszczela.Dopadło mnie to jakieś parę miesięcy temu,jednak na tyle znośnie,aby kontynuować treningi,w końcu mam problemy z nawet z chodzeniem,a jak wstanę rano z łóżka ledwo się poruszam.W moim przypadku jest trochę inaczej,ponieważ biegam już od 3 lat,niemalże codziennie 5-8km,i chociaż przeszłam już przez różnego typu kontuzje(okropny ból stopy,nadwyrężone obolałe łydki)to nic nigdy mnie jeszcze nie unieruchomiło na tak długo jak właśnie ból piszczeli.Myślę,że może to być spowodowane zbyt płaskim obuwiem,chociaż ból dotyczy tylko jednej nogi.Nic innego nie pozostaje mi jak przerwać na dłuższy czas biegi,niestety,żałuję tylko,że tak późno zareagowałam,ponieważ jestem uzależniona od biegania,i będzie ciężko tak po prostu odstawić wysiłek.Ile u Was trwał taki odstęp,bo nie wiem na jak długie lenistwo mam się nastawić?mam nadzieję,że noga faktycznie szybko się zregeneruje,bo długo tak nie wytrzymam:(((

Pozdrawiam wszystkich biegaczy;]

Przecież w planie pisze że najlepiej robić przynajmniej dzień przerwy. Nie forsuj się, tylko jak nogi zaczynają boleć przechodź na marsze, aż ból przejdzie.
Co do odcisków, to może zmień buty na bardziej miękkie.

PS. Ja też nie mam wagi (fakt, przydałaby się), jednak jakoś daję sobie radę, no i zawsze jem mniej, jeżeli wiem, że mogłabym źle przeliczyć (na zasadzie: lepiej mniej niż więcej niż xkcal).

(trwa szukanie 10 wskazówek;d – dzięki za info!)

PS: Przy 1000kcal może być ciężko z zachowaniem masy mięśniowej (przez co możesz zgubić więcej mięśni niż tłuszczu), więc radzę głębiej nad tym pomyśleć, albo po prostu posłuchać co ciało Ci podpowiada .

Ja jestem przy diecie 1000kcal i o dziwo, wcale mnie to jakoś specjalnie nie ogranicza. Wydaje mi się też, że takie RZETELNE PRZELICZANIE KALORII dużo daje – dokładnie wiem, ile jeszcze mogę, a jak mam ochotę na coś „niedozwolonego”, łatwiej mi ocenić, czego w zamian za to nie zjem. Staram się oczywiście różnicować te posiłki.

Powiem Wam, że to całe przeliczanie sprawia mi niejaką przyjemność;D (zobaczymy, jak długo;p)

Pozdrawiam:)

Eh, obiecałem sobie przerwę z powodu bólu, a jednak dalej biegnę (jutro 4 dzień 3 tygodnia) i teraz postaram się zrobić odpoczynek po 3 tygodniu na ten jeden tydzień. Nie wiem, czy się uzależniłem, czy to przez moją postawę do biegania, że żadna wymówka miejsca mieć nie może i biec trzeba, bo to najlepsza inwestycja na przyszłość którą mogę zrobić. Od środy wolne od biegania – na 95% .

Troszkę zajęło mi zmobilizowanie się i podjęcie w ogóle decyzji „będę biegać”.
Biegam z koleżanką, biegamy zaledwie dwa tygodnie, ale już nie raz była sytuacja że nie ruszyłabym się z domu za żadne skarby gdyby nie to ze pod moim domem o 19.30 już stała Ania. Rzucałam wtedy dzieci, męża, dom, pracę, pranie, sprzątanie, gotowanie i miałam 45 min tylko dla siebie.
Bardzo polecam bieganie parami. Zawsze ta jedna osoba wyciągnie drugą. Samemu to…. dziś mam gości, jutro ulubiony serial, a pojutrze jeszcze coś innego, wymówka zawsze się znajdzie.

Jedno wiem na pewno, nie przestanę. O ile w dwa tygodnie można przyzwyczaić się do biegania to ja się przyzwyczaiłam. To nie tylko ruch na świeżym powietrzu ale odreagowanie stresów.
Za daleko posunęłabym się stwierdzeniem że spodnie ze mnie spadają, ale z ręka na sercu mogę stwierdzić że wprawdzie nie wagowo ale jest mnie mniej:)
Czuję się lepiej, nie denerwuję się tak.
Nie mogę się doczekać aż znów o 19.30 wyjdę z domu pobiegać.

Chciałam jeszcze wspomnieć o diecie. KOCHAM JEŚĆ. UWIELBIAM. Większość osób odpuszcza sobie „odchudzanie się” ponieważ nie dają rady zrezygnować właśnie z ulubionych potraw. Ja nie zrezygnowałam, piję alkohol, jem słodycze, uwielbiam makarony, kocham tłuste potrawy i nie wyobrażam sobie lata bez owoców i deserów.
Jedno co zmieniłam to zaczęłam kontrolować ilość zjadanych rzeczy. Jest to ciężkie, ale nie od razu Kraków zbudowano:)
Za każdym razem kiedy siadam do posiłku, żeby nie wiem jak mi smakowało, gdy tylko poczuję że już się najadłam przestaję. Powtarzam sobie, ZOSTAW, nikt Ci nie zabierze, zjesz sobie później, nie na raz, nie ucieknie. O dziwo pomaga.

W jednym z Twoich postów przeczytałam:
„jedynym wyjściem jest (…) wytłumaczyć sobie samemu, że są w Twoim życiu rzeczy ważniejsze niż kotlet”
Amen

Życzę wszystkim wytrwałości, powodzenia.

Pozdrawiam
Nika